Kırgınım…Kim baktıysa sildim gözlyaşlarını,

Mevlana’ya uydumda kim olursan ol gel dedim,
İnandim aşımı paylaştım

İnandım hayatımı paylaştım
İnandim hayatlara renk kattım
İyi düşündüm hep annemin dediği gibi,
Gülümsedim..
Olgun kıl ruhunu dedi babam,
Sorgusuz bir güvenle eyvallah ettim..
Vuruldukça affedicek nedenler aradım hikayelerde
Kutsaldı insan kalbi yureğimde
Cennet ışıklı samimiyetimle sardım herbirini candan
İnandım,düştüklerinde nedenleri vardi
Ve inandım sırt dönmelerin nedeni şartlardı,onlar olamazdı..
Yinede hep gülümsedim,
Hiç kapanmadı kapılarım
Çok sonra anladım,
ağır kalp kanamalarımda..
Gerçek değil inandıklarım..
Şizofren bir iyimserliğe kapılmış kalbim..
Ve işte kırgınım simdi benden aldıklarınız için size
Kırgınım şimdi çıkarlarınızı görmemezlikten gelişlerime
Kırgınım kendime,sadece bir insanı bile gülümsetebilme sevinçlerime
Kırgınım anneme,babama…
Onların içimdeki çocuğa oğrettikleri iyimserliğe.
Ve,ve sizden çok kendime
Kendime kırgınım geri dönülmezcesine
Niyemi??
Bunca olan bitene rağmen,
Bunca yasima rağmen,
çocuk kaldim diyee…..
inanmanın aldanmak olduğunu bilemedim diye…

 

 

 
Reklamlar