‘Hayat devam ediyor ‘dedi adam…

-evet hayat devam ediyor dedi kadın içinden,bakındı şöyle bir etrafına…Devam ediyordu etmesinede,hiçbirşey aynı değildiki..Hangi yabancı köşesinden çıkıcaktı yolun?Aldı siyah ceketini koltuğun üzerinden,siyah bile siyah gelmiyordu ona ..Öyle galesiz,elinde ceketini sallaya sallaya,hiçbir cümle bırakmadan çıktı o dar alandan.Nefes alamıyordu….
Ardından adam adını seslendi,ama adı bile yabancıki,bakmadı..Kulağında çınlayıp duran birtek cümle vardı ‘hayat devam ediyor’.Binanın dışına adımını atar atmaz derin bir nefes aldı,rüzgar teselli edercesine sarı saçlarının üzerinden esip geçti, durdu bir an..Nereye gidicekti?? Benim dediği herşeyi o daracık odanın içindeki adamla bırakmıştı..Kaçarcasına sağa attı adımlarını,sanki kendini çok gerilerde bırakmak istercesine,telaşlı,korkuya kapılmış..Gözlerinden hiç yaş gelmemesini garipsedi,oysa ölüyordu sanki kalbi hiç tanımadığı bir insanın ayakları altına düşüp bu kaldırımlarda…Masmavi bir deniz ilişti manasını bulamamış gözlerine hemen yolun karşısında..Duyduğu son cümlenin,duyduğu son ayrılığın kulağındaki çınlamasını birtek dalgalar susturabilirdi.Bir adım attı,ikinci adımı atarken coşkuya kapılmış bir müzik duydu kulaklarında..hiç tanımadığı bir çift gözle burunburanayken arada kırmızı bir metal yığını az önce onun hayatının durduğu gibi durdu ;aniden..gürültülü,acı bir sesle..ona bakan gözler koyusiyah bir dehşetin içine düşmüştü sanki…Bendeninin içinden ölüm geçti,bedeninin içinden ardında bıraktığı sevgili geçti,bedeninin içinden sahip olamadıkları geçti..Siyah ceketi geldi aklına,neden almıstı eline onu,neden çıkıp gitmişti..Ne çok gürültü var dedi içinden,bir adamın eli omzuna dokunduğunda…
Adam;’iyimisiniz,birşeyiniz yokya ?’diye sordu kendinde olmadığı belli olan kadına
Kadın titriyordu,sanki birşey keşfetmişti,birşey söylicektide söyleyemiyordu..
Kırmızı arabadaki şöför kadına baktı,kontağı çevirdi ve az önce işlemek üzere olduğu cinayetin üzerinden gaza bastı gitti…
Yere düşen ceketini eline tutuşturdu adam..yaşlı ama bilge bir şevkatle kolundan tutup kaldırıma çıkardı kadını..Ve gülümseyerek;- şanslısın kızım,hayat hala devam ediyor senin için dedi..
Kadın gülümsedi,şaşkındı..Hemen yakında bir cafeye attı kendini..sade,sert bir kahve söyledi olanları uzaktan izleyen garsona..Az önce kendini kaybetmişti bir cümlede ve yine aynı cümlede buldu kendini..Yarım saat içinde yalnız ve ölü bir kadın olabilirdi..Yaşadıkları bir anlam yükledi mavi gözlerine,parlak,coşkulu..Son kahvesini yudumladı heycanla.. içtiği kahvenin hesabıyla,hayatının hesaplaşmasınıda bıraktı sanki masanın üzerine..Ayağa kalktı,elindeki siyah ceketi kaldırımda umutsuzca oturmuş çiçekçi çocuğun omuzlarına sardı şevkatle ,tıpkı bilge adamın onun omuzlarına dokunduğu gibi. Daha önce hiç yaşamadığı turuncu bir huzurla gülümsedi çocuğun minicik yüzüne,sanki çocukta onu bekliyormuşta, gelince sevinmiş gibi gözlerine baktı..Derin bir nefes aldı,ve güçlü topuk sesleriyle ileriye doğru attı adımlarını ardı ardına.İşte, gidiyordu sevgiliden,geçen zamandan,anılardan,evinden,eşyalarından..Gidiyordu gülümseten Pazar kahvaltılarından sevdiğinin,gidiyordu vazgecişlerinden aşkın,gidiyordu dokunuşlardan ve en sevdiği öpüşlerden..Sevgilisinin son cümlesine,hayatın devam ettiği yere gidiyordu arnavut kaldırımlarından…