Bir limiti olmalı her şeyin.Yemenin,çalışmanın,sporun,konuşmanın,susmanın ve hatta sevmenin,aşık olmanın…Evet,doğru okudunuz…Aşkın da, sevmenin de, sevilmenin de bir limiti olması gerektiğini söylüyorum…Hem de bunu bir ‘kadın’ olarak söylüyorum.(Bilirsiniz,kadınlar daha doyumsuzdur sevmede,sevilmede)Eskiden biri karşıma çıkıp bunu söyleseydi hınçla ayağa kalkar; ‘Sen ne kalpsiz şeysin öyle!’ diye söylenmeye başlardım…Ama Limitsiz sevdikçe,sevildikçe anlıyorum ki tüm acılarımız bu duyguların aşırı dozundan.

Hayatta en çok sevmeyi seviyorum ben.Yüreğim hep önyargısızca kabullendi aileyi,çocukları,doğayı,hayatıma gelen giden tüm yolcuları ve tabi ki aşkı…Limitim hiç olmadı.Tutkuyla sevdim,şefkatle sevdim,sabırla sevdim,korkuyla sevdim,iyilikle sevdim…Şekli ne olursa olsun sevdim…Mevlana değildim tabii,ama ben iyilikle sevdim.Kocaman bir sevgi obezi oldum…Ne kadar çok seversem,sevilirsem o kadar vardım.Ne güzel kandırmışım değil mi kendimi? Oysa ben limitsiz sevgilerimde kaybetmişim kimliğimi.Herkesi, her şeyi gönülden sevmişimde,öle fazla fazla,bir kendimi sevmemişim…İçimdeki ruh’a bu hayatın üvey çocuğu gibi davranmışım…Kendi hayatıma değil başkalarının hayatına doğmuşum,bağlanmışım,aşık olmuşum…Onlar için bunca hırpalamışım kendimi..

Güzel bunlar aslında,pişmanlığım sevmek,sevilmek değil.Pişmanlığım;Aşırı dozda,limitsiz davranmış oluşum…Bir düşünün,şu an ki yaşınıza kadar sahip olduğunuz yaralar başınıza neden geldi? Çoğu sevgiden değil mi? Hatta iddia edebilirim ki hemen, hemen hepsi…Biliyorum,sevmek bazen katlanmak olur ,sevmek bazen sevdiğinle acı çekmekte olur yada sevmek bazen gitmek de olur…Ama düşünün,yaralarınızın kaçı aşırı doz sevgiden oldu,kaçında aşırı sevildiğiniz için kıymet bilemediniz,kaç kere ağladınız limitsiz aşkınızdan?

  İşte burada ‘Her şeyin fazlası zarar.’ diyen atalarımızı fazlasıyla anlıyorum artık… Peki kalp bunu ne zaman anlar? ; on sekiz yaşında  ölümüne sevip kaybedince, en sevdiği arkadaşından onca fedakarlığına rağmen kazık yiyince,eşekler gibi sevgiyle çalıştığı işinden kovulunca,sevdiği şehirden gitmek zorunda kalınca vs…Yani defalarca aşırı doz sevgiden komalık olunca…

Hayatım şu an sağlıklı sevmeyişlerimden tehlikeye girdiği için yoğun bakımda…Zaman hücrelerim öldü,geri getiremem ama hala umut var..Başkalarına adadığım limitsiz hayatımın büyük bir kısmını kendime yeniden nakledip,sevginin yetişkin halini,limitli halini yaşayacağım bundan sonra. Limit ne mi?Kendinizi düşünün,ne kadarı sizi iyi eder,ne kadarı kötü?Bir de ne kadarı değer,ne kadarı değmez?Bazı sevgiler güzel görünür ama hazmı uzun sürer…Rahatsız eder…Olacaktır elbet ağzın tadını bozacak deneyimler ama severken kendimizi hatırlarsak limitlerimizi korumak zor olmayacaktır diye düşünüyorum…Bu konu hakkında söylenecek epey durum ve haller var,bende doğruyu bulmaya ve sevme yetimi kendime zarar vermeden kullanmaya çalışan hayat yolcularından biriyim ama şu noktada bir sonuca varmadan daha fazla konuşmak istemiyorum…Ve sözü Can Yücel’le noktalamak istiyorum izninizle;

Bağlanmayacaksın bir şeye
Öyle körü körüne
“O olmazsa yaşayamam” demeyeceksin
Demeyeceksin işte
Yaşarsın çünkü
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki
Çok sevmeyeceksin mesela
O daha az severse kırılırsın
Ve zaten genellikle o daha az sever seni
Senin O’nu sevdiğinden.

Çok sevmezsen çok acımazsın
Çok sahiplenmeyince
Çok aitte olmazsın hem
Çalıştığın binayı
Masanı, telefonunu, kartvizitini
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.

Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları
Mesela kuzey yıldızı
Senin yıldızın olacak
“O benim” diyeceksin
Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin..
Mesela gökkuşağı senin olacak

İllede bir şeye ait olacaksan,
Renklere ait olacaksın,
Mesela turuncuya,
Yada pembeye,
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden
Çok ait olmadan yaşayacaksın
Senin değillermiş gibi davranacaksın
Hem hiçbir şeyin olmazsa
Kaybetmekten de korkmazsın
Onlarsızda yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın
Çok eşyan olmayacak mesela evinde
Paldır küldür yürüyebileceksin
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin

Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi
Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat
İlişik yaşayacaksın
Ucundan tutarak…

Reklamlar