İyi resim yapmayı hep çok istedim…Ve güzel sesim olmasını…Olmadı.Çirkin sesimle şarkı söylemeyi sevebildim ama resim yeteneğim asla Cin Ali çizmekten öte gitmedi…Bana hep ablamın o mükemmel çizim yeteneğini hayranlıkla izlemek kaldı.Hatta utanarak söylemeliyim ki resim derslerinde aldığım bazı iyi notlar ablamın kaleminden =)) Allahtan resim dersleri çok uzun yıllar öncesinde kaldı.Şimdi Cin Ali çizmeyi bırakıp keyfe keder elime geçen kağıt kalemle gülen suratlar yapmak favorim.Olur ya hepimizin vardır öyle hep aynı çizdiği ufak duygu parafları…Sıkıldığımız anlarda ufak ufak karaladığımız sayfa uçlarına,bilemedin ele geçen peçetelere…Ancak içimizdeki yetişkin insanların paraflarından çok etrafımdaki çocukların çizdiği resimlerde hep gözüm kalır benim.O psikoloji ve hayal gücü nasıl güzel çizgilerle birleşip büyüleyici bir hal alıyor değil mi? İşte size ilgiyle takip ettiğim bir sayfadan güzel bir çalışma; Çocukların o minik ellerinden çıkan hayatlar canlanırsa;